Via Alpina

Wandelen in de Alpen

In het jaar 2020: hartelijk welkom

Für die WEBSEITE auf Deutsch bitte hier klicken!
For the WEBSITE in English please click here!

Für den Beitrag auf Deutsch bitte hier klicken!
For the blog in English please click here!

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


2020: “Keep on moving” in de Alpen…!

19 februari 2020

De Via Alpina: de uitgebreide verzameling van langeafstandswandelwegen in de Alpen, waarvan de langste route door alle acht Alpenlanden loopt, van Triëst in Italië naar Monte Carlo in het Vorstendom Monaco. De Routes bestaan in totaal uit 342 dagetappes.

Sinds 2011 is er de officiële website over de Via Alpina. Geïnspireerd door dit project heb ik begin 2017 een website opgezet, “Pauline wandelt”, over de Via Alpina en wandelen in de bergen in het algemeen. In het vierde jaar kan ik jullie zeggen dat ik nog steeds enthousiast ben over het wandelen op en rondom de Via Alpina! Daarom hoop ik dat ook in dit jaar jullie, beste lezers, mij weer willen volgen op mijn reis! “De weg is een doel!“.

De laatste vijf berichten worden – zoals steeds – aangegeven in de sidebar. Als jullie eerdere blogs willen lezen, klik dan a.u.b. hier: jullie worden naar de pagina “Archief” geleid. Daar kunnen jullie het blog vinden dat jullie zoeken.

Met hartelijke groet,

Pauline

Hokitika (NZ): een historische plaats met uitzicht over de Oceaan

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


17 december 2019

Glow worms en goudkoorts

Gisteren ben ik vroeg uit Hanmer Springs vertrokken om verder te reizen naar de plaats Hokitika aan de westkust, een tocht van zo’n 3½ uur over 250 kilometer. Het weer was niet meer zo zonnig en aangenaam als de dagen ervoor: het regende een beetje en het was frisjes… Ik reed terug naar waar ik afgelopen zaterdag de State Highway 7 had verlaten en vervolgde de weg in de richting van de Lewis Pass. De weg volgt eerst weer de loop van de Waiau river en later de loop van diens zijrivier Boyle River. Na een uurtje bereikte ik de Lewis Pass, waar het zicht vanwege de mist erg slecht was. Wel viel mij op dat de dichte bossen met Europese beuken een prachtige lichtgroenig kleur hadden, want zij stonden nog maar net in het blad!

Lees verder

Hanmer Springs (NZ): warme bronnen en groene bergen

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


16 december 2019

Even relaxen in een vriendelijk stadje

Vandaag verlaat ik Hanmer Springs, het vredige resort met het heerlijke thermaal water, en zal verder reizen naar de westkust over mijn eerste bergpas! Ik heb hier sinds afgelopen zaterdag, 14 december, een goede tijd gehad met een mooie wandeling en een heerlijke baddersessie.

Maar eerst heb ik die zaterdagochtend rond negen uur afscheid genomen van B&B Awatea, Kevin en de Nederlanders en ben via de “toeristische route”, dus door de binnenlanden, in de richting van Hanmer Springs gereden: met de toepasselijke naam “Inland road“. In kilometers is deze route korter, maar niet in tijd, want de weg was bochtig en voerde door brede dalen en langs steile hellingen. De zon scheen en het landschap was lieflijk en groen en dan weer ruig en bergachtig. Ergens zag ik tegen een steile helling met veel bos een grote roedel herten die vrij rondliepen – en niet zoals ik hier ook vaak gezien had in een “hertenfarm”… Dat was een mooi gezicht.

Lees verder

Kaikoura (NZ): potvissen spotten op zee en zeehonden op de kust

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


13 december 2019

Zee en zon, maar ook lavendelvelden

Vandaag ben ik weer uit Kaikoura vertrokken en verder gereisd, het binnenland van het Zuidereiland in, naar de thermale bronnen van Hanmer Springs. Het waren mooie dagen aan de kust! Maar eerst moest ik afgelopen woensdag 11 december mijn huurauto afhalen om aan mijn reis naar Kaikoura te beginnen… Die huurauto zou voor mij klaarstaan bij het vliegveld van Christchurch. Om negen uur in de ochtend werd ik bij het motel afgehaald door een vriendelijke jongeman, die mij in een mooie oxblood-rode Kia Sportage, een automaat, naar het hoofddepot van het internationale autoverhuurbedrijf Thrifty bracht voor de formaliteiten. Toen ik mijn bagage wilde pakken zei hij dat deze de auto was die ik mee zou krijgen en dat ik daarin dus alles kon achterlaten – ik was daarmee best content! Niet lang daarna stond ik met de auto startbereid voor mijn eerste autorit “aan de verkeerde kant van de weg”….  Gelukkig had ik in Nederland al een paar “rijlessen” gekregen van vrienden, omdat ik tot nu toe alleen maar in schakelauto’s had gereden. Lees verder

Christchurch – Arthur’s Pass: een reisje met de TranzAlpine trein

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


11 december 2019

Hellingen geel van de brem en nat van watervallen

Vandaag is het de “Internationale Dag van de Bergen“, maar mijn dag in de bergen heb ik gisteren beleefd! Gisterochtend was het dan zover: mijn treinreis met de TranzAlpine van de oostkust naar de Arthur’s Pass op twee-derde van het traject naar Greymouth aan de westkust. Het was iets over zevenen toen ik weer ben gaan ontbijten bij Ann’s Café vlakbij het station van Addington, van waaruit de TranzAlpine zou vertrekken. Bij mijn eerste verkenningen van deze wijk in Christchurch had ik een indrukwekkende toren gezien: de watertoren uit 1883. Lees verder

Christchurch (NZ): tocht door de stad en uitzicht over de omgeving

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


10 december 2019

Punteren op de Avon en wandelen over de kraterwand

Gisteren ben ik eerst maar eens gaan kijken van waar de grote trein, de TranzAlpine, zou vertrekken: deze “scenic train” gaat vanuit Christchurch naar Greymouth aan de westkust, dwars door de uitlopers van de Zuidelijke Alpen, met als één van de tussenhaltes Arthur’s Pass: een reisje dat ik vandaag als dagtrip ga maken. Ik wilde ook weten hoe lang het zou duren om te voet vanaf het motel naar het station in Addington te gaan – bijna een half uur, maar gelukkig vond ik al snel een voetpad om de tocht te bekorten! Na een lekker ontbijtje bij Ann’s Café (met o.a. een warme cheese scone en een grote kop van mijn favoriete long black koffie) keerde ik terug naar de stad om te kijken wat ik al zwervend op mijn pad zou aantreffen.
Lees verder

Naar Nieuw-Zeeland: Christchurch – here we come!

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.

 


8 december 2019

Over woestijnen en wereldzeeën naar de Garden City

Op vrijdagochtend 6 december jl. stapte ik om 06.00 uur op Station Arnhem in de Intercity in de richting van Schiphol voor mijn eerste grote vliegreis ever: die paar kleine vliegreisjes van Rotterdam Airport naar Londen resp. Parijs in de 1980er jaren tellen natuurlijk niet mee… Maar nu ging ik op weg naar Nieuw-Zeeland om daar de Alpen op het Zuidereiland te gaan bezoeken – ja, daar zijn ook Alpen en het is daar nu zomer! Lees verder

Simplonpas: Etappe 6 van de Blauwe Route van de Via Alpina (terug) – deel 1

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.

Voor de Nederlandse vertaling van de op de website van de Via Alpina weergegeven “Uitgebreide beschrijving van de route” en het “Natuurlijk en cultureel erfgoed” voor deze etappe a.u.b. hier klikken.


3 oktober 2019

Over de weg van Stockalper en van Napoleon

Vandaag ben ik met de Postauto van 10.18 uur op weg gegaan in de richting van Simplon-Dorf over de Simplonpas. Mijn plan was om met dit mooie weer een gedeelte van een etappe van de Via Alpina te lopen: Etappe 6 van de Blauwe Route gaat officieel van de Simplonpas naar het dorpje Zwischbergen, op de grens met Italië. Ik liep vandaag van Simplon-Dorf naar de Simplon Pas, een gedeelte van de etappe en nog in de tegengestelde richting ook! En opnieuw in een gebied dat ik niet kende.

Lees verder

Eischoll: wandelen door het dorp en langs de Suonenweg

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.


2 oktober 2019

Van herfstkleuren en regenbogen

De regen die gisteravond inzette was vanochtend weer opgehouden, maar het beeld van de buitenwereld zag er toch wel erg herfstig uit: de top van de Glishorn die boven Brig uittorent was in de wolken verdwenen, en ondanks de kleine stukjes blauw was de lucht verder bedekt… Bij Hotel Europe hadden ze blijkbaar ook gedacht dat de herfst nu echt begonnen was, want in de ontbijtzaal was op een tafel een fraai herfstig tafereel ingericht met vele kleuren oranje. Ik had voor vandaag bedacht dat ik naar Eischoll zou gaan: een plaatsje op een bergschouder boven de linkeroever van de Rhône stroomafwaarts van Brig. Het is zo’n 20 minuten met de trein naar Raron in het Rhônedal – en nog een minuut of tien met de kleine kabelbaan naar Eischoll. Toen ik vorig jaar aan de noordelijke berghelling enkele etappes van de Via Alpina heb gelopen, zag ik steeds het dorp met de kenmerkende witte kerk aan de overkant liggen. Lees verder

Bellwald: toch een deel van Etappe 94 van de Rode Route van de Via Alpina?

Om de kaart te vergroten a.u.b. op het vakje in de linkerbovenhoek klikken! De grotere kaart opent op een nieuwe pagina.

Voor de Nederlandse vertaling van de op de website van de Via Alpina weergegeven “Uitgebreide beschrijving van de route” en het “Natuurlijk en cultureel erfgoed” voor deze etappe a.u.b. hier klikken.


1 oktober 2019

Vanuit Fieschertal over de hangbrug naar Bellwald

Vandaag ondernam ik een hernieuwde poging om toch maar eens een begin te maken met Etappe 95 van de Rode Route van de Via Alpina: van Fiescheralp naar Riederalp. Daarom nam ik opnieuw de trein naar Fiesch: daar aangekomen stapte weer een grote groep wandelaars uit de trein en in de Postauto die ook zou stoppen bij het dalstation van de kabelbaan naar het middelstation Fiescheralp. Bij die bushalte stapte ik niet uit: weer stond het mij tegen… Ik had inmiddels het gevoel gekregen dat die drommen mensen als “ramptoeristen” wilden gaan kijken hoe de gletsjers smelten en dat het misschien wel de laatste keer is dat je die gletsjers kunt zien. Het is helaas een gegeven dat de gletsjers aan het wegsmelten zijn en dat het een erg zorgelijke ontwikkeling is, natuurlijk ook. Ik wilde echter geen deel zijn van dat “ramptoerisme”… De Postauto vervolgde zijn tocht naar het plaatsje Fieschertal. Daar stapte ik uit.

Lees verder

« Oudere berichten

© 2020 Via Alpina

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑